top of page


Een weerspiegeling van het kind.
Een persoonlijke reflectie over betekenis, verlies, groei, verwondering en schrijven. Er leeft nog altijd een kind in ons. Vaak raakt het verborgen achter perfectionisme en de regels van de buitenwereld. Maar wanneer de spiegel van de ziel zichtbaar wordt, ontdekken we soms opnieuw de verwondering, fantasie en puurheid die nooit werkelijk zijn verdwenen.


Carpe diem (Pluk de dag)
Wat heeft het voor zin om te wachten tot alles in balans is, zonder zelf een gewicht op te pakken?
Deze week dacht ik na over vrijheid, waardering en de weegschaal van het leven. Geïnspireerd door Dead Poets Society ontstond een persoonlijke reflectie over keuzes maken, loslaten en de moed hebben om je eigen pad te volgen.


"Dat doet mijn vrouw wel even..."
De vervangende auto rijdt prima, tot mijn man doodleuk meldt dat ík blijkbaar in de Aygo ga rijden. Wanneer dat plan is gemaakt? Geen idee—hij vergat alleen even het hele gesprek met mij te delen. Natuurlijk help ik onze dochter graag, maar “dat doet mijn vrouw wel even” zet mijn overgang op standje sauna-diepvries. Gelukkig zit ik niet in een tank, want de pollepel dreigt al mee te rijden!


Een popcorn momentje voor het universum, karma is een bitch
Na lang zoeken hebben we een tijdelijke auto gevonden. Zodra ik instap, zakt mijn stoel helemaal omlaag en verdwijn ik achter het dashboard. Terwijl ik vergeefs de elektrische knoppen probeer, vergeet ik mijn laptoptas en moet terug naar huis. Bij terugkomst zit mijn man al achter het stuur, klaar om te rijden. Het universum lijkt smakelijk mee te genieten van mijn pech: karma slaat toe.


Het zonnetje komt op, de lucht is blauw...
Lisa begint de ochtend vol goede moed met koffie en een romantisch uitzicht op de zonsopkomst. Dan breken de gordijnhaakjes, past geen enkele schroevendraaier op het luik en wacht ook de was. Na een koffiepauze en wat Instagram krijgt ze nog snel haar haar geverfd. Ondanks alle kleine chaos blijft de zonsopkomst het mooiste moment van de dag.


Een boutje en een moertje
Mijn tandartsbezoek begon als een drama in de wachtkamer bij een assistente die strakker stond dan een rol ducttape. Eenmaal in de executiestoel veranderde de pijnlijke controle al snel in een mechanisch gevecht: het leek alsof het plasticje muurvast gesmolten zat in mijn nieuwe vulling! Terwijl de tandarts wrikte, boorde en peentjes zweefde van de paniek, lag ik eigenlijk best prima. Het deed me denken aan André van Duins liedje over boutjes, moertjes en schroefjes.


Het ijzeren werkpaard op wielen..
Een kleine terugblik op de zoektocht naar een nieuwe auto met mijn man. Waar vrouwen klachten charmant verpakken, zijn mannen direct. Dat bleek bij de autodealers: de Skoda Kodiaq was veel te stug voor mijn rug, terwijl een proefrit in een comfortabele Volvo SUV eindigde in een hilarische frustratie met een plotseling actieve massagestand. Een keuze is er nog niet; tot die tijd scheurt mijn man nog luidruchtig rond in de veel te kleine Toyota Aygo van zijn dochter.


De Italiaanse nonna
Een humoristische blik op de communicatieverschillen tussen mannen en vrouwen. Hoewel we allebei evenveel roddelen, verpakken vrouwen het charmant en zijn mannen bot en recht-door-zee. Aan de eettafel word ik als vrouw vaak overschreeuwd door hun luidruchtige grappen. Ondanks de frustraties en een vliegende pollepel, concludeer ik met een knipoog dat we uiteindelijk écht niet zonder elkaar kunnen.


L.U.C.Y.
Gezien, gehoord en gevoeld. Soms meer dan een mens kan verwerken. In de column L.U.C.Y. vergelijkt Lisa haar ervaring met de film Lucy en laat ze zien hoe overbelasting, neurodiversiteit en begrip dichter bij elkaar liggen dan we vaak denken. Een verhaal dat uitnodigt om even door de ogen van een ander te kijken.


Omarm..
Het leven draait om keuzes maken, fouten maken en daarvan leren. In plaats van teleurstellingen weg te stoppen, kunnen we ze beter omarmen, omdat juist daarin groei schuilt. Luister naar jezelf, zet je gezondheid op de eerste plaats en vergeet niet dat werken belangrijk is, maar niet alles. Wie zichzelf beter begrijpt, begrijpt vaak ook de ander beter. 💚
Slotzin: Omarm wat op je pad komt, want juist de uitdagingen maken je sterker.


De Dag van Duizend Regeltjes en Eén Slangetje
Vandaag was een dag vol chaos, misverstanden en regeltjes. Terwijl ik me behoorlijk ziek voelde, moest ik me door werkoverleggen, een hilarische stemcoachsessie en gedoe rondom een tandartsafspraak worstelen. Uiteindelijk kwam alles goed, maar de conclusie blijft: sommige dagen kosten meer energie dan ze opleveren, en niet ieder probleem hoeft jouw probleem te worden. Gelukkig begon de dag wel met een mooi compliment over een boekje dat ik had gemaakt. 😊


Uniek
We plaatsen mensen nog te vaak in hokjes en voorzien hen van een stempel. Zolang uiterlijke kenmerken of aannames de boventoon voeren, blijven we voorbijgaan aan wat iemand werkelijk kan toevoegen.


RED FLAG
Een persoonlijke reflectie over manipulatie, schaamte, grensoverschrijding en de moed om te blijven spreken wanneer zwijgen makkelijker lijkt.


You Can Only Control What You Can Control
Na het bekijken van een documentaire over AI viel mij iets op. Hoe verder het gesprek zich verdiept in kunstmatige intelligentie, hoe voelbaarder de angst wordt bij deze interviewer.
AI is niet meer te stoppen.
Terecht, of misschien juist niet...


Stoppen met medicatie én roken tegelijk: wat er écht kan gebeuren
Wanneer een neurodivergent persoon abrupt stopt met medicatie én roken, volgt vaak een harde mentale en fysieke klap. Overprikkeling, pijn, emotionele vlakheid en schuldgevoel slaan tegelijk toe. Kleine prikkels worden ondraaglijk, dagelijkse taken voelen als bergen en het lichaam reageert extreem. Het is een stille, interne strijd die niemand ziet. Daarom: bouw altijd langzaam en gecontroleerd af.


Over-gang
De overgang voelt als een onverwachte reboot: energie weg, zelfvertrouwen omlaag, opvliegers, zweet, pijn en mentale chaos. Weet je wat raar is? Dat wij vrouwen anno 2026 de overgang nog steeds zien als iets über‑vervelends. Maar onthoud: het is jouw leven, jouw pad. Je leeft maar één keer. Wees zuinig op jezelf.


Beste Minister President
Nederland zit vol mensen die elke dag hun best doen, maar toch vastlopen in systemen die niet meer werken. Deze tekst is een uitnodiging aan de minister‑president — en aan iedereen die verantwoordelijkheid draagt — om mee te lopen, mee te kijken en mee te voelen.
Echte oplossingen beginnen bij de spiegel. Pas daarna komt de rest.


Een ode aan 'Sisterhood'
Sisterhood
kent geen grenzen, het vertelt haar uit zichzelf — van ellende naar ondersteuning. Face it mannen… dit is hoe wij zijn. Wen er maar aan (nooit dus).


stilleven in vrijheid
Veerkracht ontaat wanneer de stilte te lang heeft geduurd....


Kat vs. Hond
Wij, de zogenaamde mensenmonsters, werden een weekend lang ingezet als oppas. Baasje ging gezellig met de meiden op pad, terwijl wij achterbleven met twee zelfverklaarde royalty’s die vonden dat vermaken, bedienen en aanbidden tot onze standaardtaken behoorden.

Lisa Schrijft
Verhalen die fluisteren: je bent niet alleen.
Ik schrijf onder naam Lisa. Neurodivergent, moeder van twee volwassen zonen.
Tijdens mijn burn-out begon ik met schrijven om lucht te krijgen. Wat begon als overleven, werd een passie: het vastleggen van stille verhalen die vrouwen vaak met zich meedragen.
Ik schrijf mijn autobiografie en columns over de chaos van het dagelijks leven, neurodiversiteit en de (soms zware) rugzak die we allemaal meedragen. Ongepolijst, eerlijk, warm – over jeugd, dagelijks leven, breken en weer opstaan. Verhalen die niet schreeuwen maar fluisteren: Je bent niet alleen..
Benieuwd naar mijn verhalen? Ik deel ze graag met je!
bottom of page