top of page
Beste Minister President
Nederland zit vol mensen die elke dag hun best doen, maar toch vastlopen in systemen die niet meer werken. Deze tekst is een uitnodiging aan de minister‑president — en aan iedereen die verantwoordelijkheid draagt — om mee te lopen, mee te kijken en mee te voelen.
Echte oplossingen beginnen bij de spiegel. Pas daarna komt de rest.
Een ode aan 'Sisterhood'
Sisterhood
kent geen grenzen, het vertelt haar uit zichzelf — van ellende naar ondersteuning. Face it mannen… dit is hoe wij zijn. Wen er maar aan (nooit dus).
stilleven in vrijheid
Veerkracht ontaat wanneer de stilte te lang heeft geduurd....
Kat vs. Hond
Wij, de zogenaamde mensenmonsters, werden een weekend lang ingezet als oppas. Baasje ging gezellig met de meiden op pad, terwijl wij achterbleven met twee zelfverklaarde royalty’s die vonden dat vermaken, bedienen en aanbidden tot onze standaardtaken behoorden.
De stille burn-out van sterke vrouwen
Zodra jij je persoonlijke taak hebt volbracht lijken er wel 10 ervoor in de plaats te komen. Je kleine stemmetje lijkt intern te vertellen “En ik dan?”. Maar dat veeg je natuurlijk weg. Je kiest er zelf voor...
Symbool van acht...
Een lus oneindig en zacht,
zoals het leven is,
is het symbool van acht.
Sweet dreams..
Where a child’s dreams drift beyond the stars, and love lights the way home.
Verborgen leegte
Wanneer je geheugen je in de steek laat, ontstaat er een stille leegte om je heen. Ervaring vormt de les, begrip de conclusie. Hoeveel vrienden blijven in jouw cirkel nog over?
We zien, we horen, we zwijgen....
Wat nu als alle steunbetuigingen en meningen eindelijk worden omgezet in actie? Wie blijft er dan over? Ik vraag mij af…
Snelheid vult geen gemoedsrust
Succes en snelheid lijken mooi Achter alle prestaties schuilt haast, druk en gevaarlijk gedrag — zoals te hard rijden om op tijd te komen. Een ongeluk, verlies, verdriet bij naasten, en hoe snel de wereld daarna gewoon doorgaat.
Terrasmomentjes onder de zon
Zo kachel je door in je werk‑, huis‑ en tuinmodus, en ineens roept je man: “Schat! We gaan erop uit. Even weg van alles.” Daar zaten we dan, op een idyllisch terras bij een hotelletje aan de rand van het bos. Een bont gezelschap: oud, jong, gemêleerd, en vooral veel gebabbel. Van geklaag, keuring en kiezen tot men een ons weegt. Verleiding door de ogen van een vierpotige Vierpotigen staan bij hun baasje, zij luisteren, lopen braaf mee en vinden alles prima. Totdat... Het eni
Elke stap is er één
Bijzonder hoe één klein foutje kan uitgroeien tot een enorme interne storm.
Het is ik — jawel. Neurodivergent op 200 procent, met een 100.000‑stratenboek waarvan de index al lang en breed is verdwenen.
Geduld opbrengen is moeilijk, maar blijf vooral lief voor jezelf.
Gevleugelde strijdmacht..
Je komt thuis na een weekje resetten en belandt direct weer in de bekende chaos: volwassen zoons die koken alsof ze in een survivalshow zitten, pannen en ingrediënten overal, en binnen no‑time een invasie van zwarte, hardnekkige vliegen. Terwijl jij biddend hoopt dat ze hun rommel opruimen, bereiden je zoons zich liever voor op het installeren van een bijna‑kluisdeur‑hor die al dagen parmantig staat te wachten. Ondertussen blijft de gevleugelde strijdmacht het keukenfront dom
Neurotype naar neurotypisch vs neurodivergent vs....de gebruiksaanwijzing?
Een spreker die het begrip neurodiversiteit niet kende, zette mijn hoofd in de hoogste versnelling. Dat kleine moment werd een grote trigger. In dit uitgelichte stuk lees je waarom.
Vrouwen on the playground
Ach, het mannetje gaat erop uit naar een schietbaan. Klantenbinding noemen ze dan. Wat denk jij? Geef mij maar een uitje richting schietbaan met de meiden en kijken wat er dan uitkomt. En dat zonder bejaardenpraat of haantjes gedrag. Een wereld van verschil....en zonder gelul.
Van snelheid naar stilstaand besef
….echte lessen komen niet uit waarschuwingen — ze komen uit ervaring….
Disconnected…wifi of interne kortsluiting.
Terwijl ik hier zit met een koppige wifi‑verbinding uit het jaar 1993 en een boer met buikje die in zijn combine voorbij tuft, besef ik weer hoe heerlijk simpel het leven soms kan zijn. Een kop koffie, een beetje chaos in mijn hoofd, een flinke dosis zelfspot ..
Teveel gegeven....
Een ontmoeting, een verhaal die zachtjes onder de huid kruipt
Het maakt oude herinneringen wakker...
Zorg ontzorgt?
Soms verwacht je van de zorg een vangnet, maar beland je in een web van oordelen en misverstanden. Dit is mijn persoonlijke verhaal — niet om te klagen, maar om te laten zien hoe het voelt wanneer zorg níet ontzorgt.
Pre‑Wedding Paniek & Andere Huwelijkse Voorpret
Een column over de strubbelingen van de voorbereiding op een pre-weddingsfeest. Humoristisch beschreven, herkenning en lichtelijke sarcasme. Ondanks deze pogingen om alles perfect te regelen tot de laatste puntjes stapelen de kleine rampen zich op, waardoor ze zich langzaam transformeert van een roze-wolk-engeltje naar een monsterbride-to-be...
Lisa Schrijft
Verhalen die fluisteren: je bent niet alleen.
Ik schrijf onder naam Lisa. Neurodivergent, moeder van twee volwassen zonen.
Tijdens mijn burn-out begon ik met schrijven om lucht te krijgen. Wat begon als overleven, werd een passie: het vastleggen van stille verhalen die vrouwen vaak met zich meedragen.
Ik schrijf mijn autobiografie en columns over de chaos van het dagelijks leven, neurodiversiteit en de (soms zware) rugzak die we allemaal meedragen. Ongepolijst, eerlijk, warm – over jeugd, dagelijks leven, breken en weer opstaan. Verhalen die niet schreeuwen maar fluisteren: Je bent niet alleen..
Benieuwd naar mijn verhalen? Ik deel ze graag met je!
bottom of page