Terrasmomentjes onder de zon

Zo kachel je door in je werk‑, huis‑ en tuinmodus, en ineens roept je man: “Schat! We gaan erop uit. Even weg van alles.” 

Daar zaten we dan, op een idyllisch terras bij een hotelletje aan de rand van het bos. Een bont gezelschap: oud, jong, gemêleerd, en vooral veel gebabbel. Van geklaag, keuring en kiezen tot men een ons weegt.

Verleiding door de ogen van een vierpotige

Vierpotigen staan bij hun baasje, zij luisteren, lopen braaf mee en vinden alles prima. Totdat...

Het enige wat deze lieverds afleidt, is de geur en kruimels van de vorige bezoekers. “Af!”, “Zit!”, “Neeeee, niet doen!”.

Ze kijken hun baasje aan met een blik die zegt: Serieus? Dit is dierenmishandeling. Er liggen kruimels. Kruimels! Sarcasme ten top. Dilemma en valsheid op schrift.

Dan maar liggen. Ja hoor, laat mij maar gaan, eenzaam tussen al die goddelijke aroma’s, die inmiddels zijn omgetoverd tot stel handen die mij bijna meetrekken… Is het niet heerlijk? Kom maar, één klein hapje… toe maar… kom… Ik zweer het je: dit is hoe honden verleid worden richting de duistere zijde van het heelal.

Aan de andere kant worden wij, lieve, trouwe viervoeters, door deze tweepotigen keihard afgestraft. Nee, dit is pas één groot ERROR. Tot op de bodem van mijn groot, onderdanige hondenhart.

Hoe dan ook. 

Deze tweepotige kijkt rustig om haar heen en merkt dat het mannetje zijn ogen de vrije loop laat. 

Eurovisie-contest.

Vrouwen in strak gewaad schrijden voorbij, al heupwiegend alsof ze auditie doen voor een parfumreclame. Ik kan zijn gedachten lezen. Geweldig toch? Het feit dat wij, het vrouwengeslacht, de mannen zo makkelijk kunnen doorgronden. 

Zijn onzichtbare scorebordjes verschijnen vanzelf: 

1 — afgekeurd, platte kont, afgezakt. 

10 — stevig, rond, strak gevormd, applaus.

Het is net Eurovision, maar dan met billen.

Dilemma op het fietspad.

Op het fietspad voor het terras gebeurt ook het nodige. 

Een oudere man komt trots aanfietsen, probeert zijn vrouw bij te houden — die al meters vooruit fietst met haar neus omhoog alsof ze de Tour de France rijdt. 

Meneer in kwestie valt om.

Van alle kanten komt hulp. 

Hij accepteert niets. 

Hij vloekt intern op alle behulpzame mensjes, staat op, pakt zijn fiets, kijkt beteuterd naar zijn trapper en vervolgt beledigd zijn weg. 

Zonder dankjewel. 

Ik voelde zijn ego huilen.

Een kwestie van selectief gehoor.

Aan een tafeltje schuin tegenover ons zit een vrouw met haar dochter. Gezellig, glas wijn, hapje eten. 

Totdat dochterlief begint over de planning van morgen. Ik zie de moeder langzaam afglijden.

 Ze kijkt om zich heen, zucht, draait met haar ogen alsof je haar gedachten kan lezen: Alsjeblieft, stop met dat achterlijke opsommingsritueel. 

Dan zet ze haar geheime wapen in: selectieve doofheid. “Wat zeg je? Nee, nog een keer hoor, ik hoor je niet…” Hoe harder haar dochter praat, hoe slechter haar gehoor wordt. Briljant. Pure evolutie.

Ze doet me denken aan mijn moeder, die vroeger haar gehoorapparaten uitzette zodra haar schoondochter begon te klagen. Zelfde effect. Verrassend genoeg werkt het über‑goed. Mijn complimenten!