Teveel gegeven....

Een ontmoeting, een verhaal die zachtjes onder de huid kruipt

Het maakt oude herinneringen wakker...

Als je om je heen kijkt, lopen mensen vaak in gedachten verzonken van punt A naar B.

Zo stond een lief vrouwtje voor mij, diep in gedachten op het moment dat ze bij de kassa stond,

nadenkend of ze genoeg saldo had. “Ik ben drieënentachtig jaar,” zei ze,

maar haar stem had iets zachts — alsof je haar voorzichtig moest vasthouden. Ze wist niet of haar dochter een betalingsachterstand had. “Ik weet niet of ze de waarheid vertelt,” zei ze. “Ze vroeg weer om geld.” “Boodschapjes halen is beter dan geld geven,” zei ze, met een kleine, goedbedoelde glimlach die rond haar mond verscheen.

In haar stem hoorde ik twijfel. Maar ook hoop. Alsof ze wilde dat ik zou bevestigen dat haar dochter écht hulp nodig had, dat het geld goed terecht zou komen. Toen haar stem

brak, vroeg ik zacht: “Gaat het, mevrouw?” Ik gaf haar even de ruimte om te ademen.

Haar gezicht vertrok.

 Ze vertelde dat ze zelf al begeleiding had van een maatschappelijk werker. Ik gaf haar een zachte wrijving over haar rug en wenste haar veel sterkte; meer kon ik niet doen.

Aan het einde van haar verhaal was de waarheid keihard: haar dochter stond gewoon bij met haar betalingen.

Geen achterstand.

Geen noodzaak.

Alleen een verslaving die haar moeder al jaren leegzoog.

Het raakte me harder dan ik wilde. Want ergens in dat gesprek hoorde ik een echo van mijn eigen jeugd. De keren dat mijn moeder mij vroeg mee te gaan naar mijn zus om de

boodschappen af te leveren. De deur die openging. De eis om geld. Soms zelfs om haar betaalpas. De enorme machteloosheid die in de lucht hing als een geur die je nooit helemaal

vergeet.

Thuisgekomen bleef ik nog even zitten. Niet omdat het moest, maar omdat sommige gesprekken onder je huid kruipen. Ze tikken tegen oude wonden waarvan je dacht dat ze

dicht waren. En toch… ze maken je ook zachter. Menselijker.

Misschien is dat wel de reden dat ik wil schrijven: om die momenten vast te leggen.

Voor haar.

Voor mij.

Voor iedereen die ooit te veel heeft gegeven.

Liefs ©Lisa