Elke stap is er één
Elke stap is er één.
Ja hoor, bingo!
Eén foutje, en het wordt uitgemeten met een enorm vergrootglas. In mijn geval dan.
De stappen die iemand maakt, vooruit of achteruit, worden van buiten vaak gezien als: glas halfvol. Gaat het even mis, dan gaat het even mis — morgen is er weer een nieuwe dag. Ja toch? Nee
Mijn interne 100.000‑stratenboek kan dat idee op een bepaald moment compleet van tafel vegen. Jammer joh, de wereld vergaat!
Het gevolg: de spiraal duikt óf neerwaarts, óf schiet met 200 procent omhoog. Na een halve dag ben je intern volledig versleten en afgeragd. De index is niet meer te vinden. Klaar, einde verhaal.
“Waar begon ik mee? Wat was ook alweer de route? Ik sta ineens in België, terwijl ik eigenlijk in Groningen moest zijn. Hoe dan?”
Dan klinkt er een dyscalculatieve, depressieve echo: dat je je zo stom moet voelen, dat je je moet schamen.
Wat als de rest dit ziet? Wat als het bekend wordt?
Dit moet worden hersteld. ERROR.
En het liefst gisteren in plaats van vandaag.
Alles om de schade te beperken.
Heb ik wel de goede keuze gemaakt? Wat zegt mijn innerlijke stem?
Je hebt A gezegd en je eindigt bij Z...
Je innerlijke stem fluistert dat er iets niet klopt. De hersenen vragen zich af: “Wat dan?” — en ja hoor! Deze 100.000 stratenboek gaat er vandoor alsof alle Formule‑1‑wagens tegelijk vertrekken bij het startsein.
Een klein zinnetje in een app, een opmerking van iemand — en de weg is kwijt. Rustig nadenken lukt niet. Of je duwt het weg en wilt het niet zien. Of je belandt in een web met honderd afslagen op de rotonde.
Heb ik het dan zo verkeerd aangevoeld? Hoe zal diegene zich gedragen wanneer je hem of haar weer ziet?
“JAZEKER” dat diegene zal ontploffen. Denk je.
Angst stapelt zich op, stap voor stap. Boosheid die je niet kunt uiten, stapelt zich ook op. Je blijft lachen terwijl je van binnen huilt. Tot je ontploft op een verkeerd moment.
Jij beslist…
Stap voor stap vooruit is positief, maar kan zomaar veranderen in stap voor stap achteruit — neem als voorbeeld je mist een tree of twee. Of je vlieg van boven naar benee (er is toch altijd een nieuwe dag?). Wat ga jij doen?
Jij beslist: stap je uit die spiraal en ga je verder, of blijf je erin hangen tot de situatie niet meer te houden is en tot stilstand komt. It’s your call.
Soms is een stap terug juist nodig om overzicht te krijgen. Soms kan het geen kwaad om een handje te lenen.
Heb geduld met jezelf.
Schrijf het op. Wat voel je, wat zie je, wat denk je dat er zal gebeuren?
En lees het daarna nog eens terug…
Is het waar?
Of is het die verdomde 100.000‑stratenboek waarvan de index inmiddels kwijt is geraakt?
Stap voor stap. (teen voor teen?)
Veel liefs, © Lisa