Gevleugelde strijdmacht..

"Hoi jongens, mam is er weer!… Hallo?"Ach nee, natuurlijk niet. Complete stilte volgt..

Ik ben er een weekje eropuit geweest om even te resetten. In mijn vrije uurtjes kreeg ik in ieder geval weer de kans om een paar columns te schrijven.

In volledige stilte — even zonder de mannensoos — koptelefoon op, lichte pianomuziek, blik op oneindig.

Nu ik weer thuis ben, heb ik blijkbaar nog steeds de illusie dat ze naar me toe komen stormen zoals vroeger, toen ze nog 6 en 10 waren. Het bleef stil. Je kon zeg maar een krekel horen tjirpen.

Get real, Lisa. Ze zijn volwassen, of ze zijn de hort op, of ze zitten in hun eigen mancave. Maar o wee als je een keer níét laat weten waar je bent.

Dan ploppen de appjes binnen:

"Mam, waar ben je."

"Blijf je nog eten vanavond."

"Wanneer kom je thuis."

Herkenbaar.

Vliegen

Die 'over-meesterlijke', achterlijke, vieze, gore zwarte vliegen. Bacterie‑overdragers numero uno zijn het! Het is warm, benauwd. Je hoeft maar één pannetje neer te zetten of een broodje te beleggen en daar komen ze aangestormd als een leger dat volledig paraat staat om aan te vallen.

Ready, aim, chààrge!

Tijdens het schrijven kwam zoonlief nr. 1 binnen. Pannetje opwarmen, noodles, ingrediënten, kruiden. Het aroma komt je tegemoet. Eetsmakelijk.

Pannetjes liet hij vervolgens staan — uiteraard. En zodra hijklaar was, ging meneer er weer vandoor.

Ondertussen was het eerste gevleugelde strijdmacht al gearriveerd.

Niet kijken, Lisa. Vooral niet kijken. Hij ruimt het zo op. Hopelijk…

Zoonlief nr. 2.

Tuurlijk, als het niet waar is: vis, kruiden, alles erop en eraan. Meneer ging aan de gang alsof zijn leven ervan afhing.

Bingo. Tweede groep zwarte, bacterie‑overbrengende, vieze gore gevleugelde strijdmacht maakte het helemaal compleet.

"Jongens, alsjeblieft! Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Spoel alles gelijk af. Zeker met deze warme luchten!" Gosh.

"Heb ik jullie nou niets zinnigs bijgebracht?"bromde ik nog lichtelijk hysterisch na. Ze gaven mij heel even een droge blik van… nee.

"Wacht maar ma," zei hij verontschuldigend, "..ik neem wel een andere hor mee voor de deur.".

Ach, denkend aan een niet‑zo‑dure gordijnhor met magneetjes. Is te behappen.

Wat denk jij nou?

Nee, tuurlijk niet! Dream on girl! Ben je gek. 

Dit moet een über‑goede, afsluitende, bijna kluisdeur‑achtige constructie worden. Zo komt er niets binnen. Dat grote gevaarte staat parmantig te wachten tot een van mijn zoons het gaat uitpakken en installeren — soort van.

Ik vouw mijn handen zachtjes samen en kijk al biddend naar boven, in de lichte hoop dat alles netjes wordt geïnstalleerd, schoongemaakt en opgeruimd.

Ben bang dat ik nog even geduld moet opbrengen voordat ze er eindelijk aan beginnen… zucht.

Fijne dag allemaal!