Pre‑Wedding Paniek & Andere Huwelijkse Voorpret

Het was zover.

De voorbereidingen op onze pre-weddingdag.

Alles liep op rolletjes:

kamers geregeld, afspraak bij een boetiek, mijn interne pretmeter op 200 procent. Ik was praktisch al getrouwd met mijn eigen enthousiasme.

…totdat…

Tuurlijk. Het zou eens níét misgaan.

De eerste twijfelgevallen en strubbelingen kwamen al snel in volle ornaat om de hoek kijken. Alsof ze in de coulissen hadden staan wachten met een bordje “Surprise!”.

De vrije dag  

Een vrije dag regelen voor mijn favoriete collega/vriendin. Mijn verantwoordelijkheid, mijn wens.

Moeilijke beslissingen, twijfelachtige verwijzingen, en ergens de stille hoop dat zij na maanden buffelen misschien één dagje vrij had verdiend.

.....Met moeite...

De trouwjurk  

Al struinend over internet wist ik één ding zeker:

Wij wilden géén megastore met gillende keukenmeiden die bij elke jurk krijsen:

“Aaaahw meiiiid ik ga janken!!”  

“Niet doen!”  

“Maak me gek!”  

“Ja nee, dit is zó niet jouw ding!”

Geen verkoopster met lange nepnagels, strakgetrokken gezicht — waarschijnlijk met ducttape achter haar oren — inclusief knipperende oogwimpers van een halve meter lang. Blik in aanvalsmodus gereed op het moment dat je je grote teen net over de drempel heen trekt. “Goedemorgen mevrouw,” op z’n plat Rotterdams, waarbij het kwijl nog net blijft hangen aan één van haar mondhoeken… soort van.

Nou nee....

Wij wilden huiselijk. Rustig. Gemoedelijk. En jazeker! Ik had een leuk adresje gevonden.

Tenminste, dat dachten we.

Manlief reed ons voor naar wat een lief boetiekje moest zijn. Geen boetiekje. Een marionetwoning.

Ik dacht nog:

Lisa, blanco blijven.

Misschien is het binnen wél charmant. Misschien staat er een engeltje met thee.

Misschien.

Een vrouwtje kwam naar buiten, keek me aan met ogen die allebei een andere richting op leken te solliciteren, en vroeg meteen waar “die andere vriendin” bleef. Dat was het moment waarop mijn intuïtie fluisterde: Ren.

Maar goed, wij naar binnen. Mevrouw vertelde liever over zichzelf en haar ontmoeting met BN’er Linda dan over mijn trouwjurk.

Zorg voor de bruid? Geen zinnetje. Maar hé, haar leven was duidelijk spannender dan mijn trouwdag.

De jurken  

Eerste jurk: passen op een overloop met een paspiegel.

(Geen paskamer? Nee, dat was blijkbaar te 2025.)

Uitgekozen jurk was niet bepaald de jurk wat ik in mijn gedachte had.

Tweede jurk:

Yes! Helemaal in luv, dát was mijn jurk. Iets te lang, maar dat kan worden ingekort. “Meid, omdat jij het bent: mooie prijs, all-in, geen cent erbij.”

Ik smolt. "Wat lief van haar!¨

Totdat ze zei:

“Maar ik wil wel graag dat je contant betaalt…”

Mijn mond viel open.

Haar oplossing? Pinnen!

Wow. Einstein had trots op haar geweest.

Betaald. Pasafspraak gemaakt. Klaar.

Dacht ik.

De pasafspraak  

Bleek een afspraak om te passen zonder dat er ook maar één hand aan de jurk was gelegd.

Coupeuse erbij. Ze verstond Nederlands, maar het terug uitspreken was een ander verhaal.

Speldje hier, frummeltje daar… mijn gemoedsrust verdween sneller dan mijn geduld. ’s Avonds een appje: jurk gaat naar een andere coupeuse, drukte, drukte.

Mailtjes heen en weer.

Laatste mail: 300 euro voor een zoompje en één centimeter innemen.

Fout.

Laat mijn jurk maar bezorgen, dan kijken we wel weer verder.

Het hotel  

Is dát dan goed gegaan?

Ik durf het bijna niet te zeggen.

Nou… geweldig gewoon!

Vijf kamers op dezelfde afdeling, rondleiding, wijnproeverij… we rolden al rollend ons bed in.

Tot de narekening kwam afkomstig van een andere manager, waarbij de kamers ineens over twee verdiepingen verdeeld waren.

Mijn roze-wolk-engeltje veranderde in een kill & attack-stand. Duivelshoorntjes uit, ogen zwart als git. Ik was één e-mail verwijderd van een complete exorcisme.

Uiteindelijk was alles weer rechtgetrokken.

Dankzij mijn favoriete ober en onze vaste contactpersoon/manager die wél wist hoe hospitality werkt.

Maar ik zeg het je eerlijk. Al die trammelant voorafgaand… en dan noemen we het nog een pre-wedding.

My god.

Niet zo gek dat lieve bruidjes soms veranderen in een monsterbride‑to‑be.

Just saying.