Vrouwen on the playground

Eerst maar een bak koffie en een hap uit m’n krentenbol. Wat een nacht...

...en wat een gezweet. Ik heb mezelf minstens zes keer omgedraaid, drie keer half ontploft van frustratie en één keer bijna het lakentje uit het raam gegooid.

Nou nee, laat ik het zo zeggen… het was geen sensueel gezweet, maar gewoon dat soort plakkerige ellende waarbij je denkt: Waarom ben ik eigenlijk geboren met poriën?  

Lakentje erop, lakentje eraf, aan, uit, fan aan, fan uit, fan weer aan omdat ik toch geen zin had om te sterven in mijn eigen bed.

En ondertussen plopt er van alles door mijn hoofd. Een heel f*cking boekwerk. Serieus, als mijn hersenen royalty’s zouden krijgen per gedachte, was ik nu miljonair.

Van boekjes in elkaar zetten tot verhalen checken of ik ergens een steekje heb laten vallen, tot… o ja! Mijn nieuwe laptop komt vandaag.

PostNL: vanaf 10:45 bezorgen wij jouw pakket.  

Onder dat bericht: Let op: voor dit pakket moet je een handtekening zetten!  

Dat woordje moet… daar gaat mijn bloeddruk al van stijgen. Mijn man zegt altijd: “Meid, komt goed, maak je niet druk, gladde rug.”

Nou, ik heb inmiddels een gladde rug van het zweten, maar verder werkt het niet.

Dus ik spring eruit, kleed me aan, ga naar beneden. Ploink: update van PostNL — bezorgtijd tussen 18:24 en 19:44.

Ja hoor. Natuurlijk. Precies in het tijdvak waarin je eigenlijk al met je benen omhoog wil zitten en doen alsof je leven onder controle is.

Gordijnen open. Ik loop mijn vaste inspectierondje door de hal en woonkamer, alsof ik een soort huishoudelijke FBI-agent ben die checkt of alles op zijn plek staat.

Rolluiken open? Nee joh, dan verandert het huis in een sauna waar je spontaan je eigen gedachten kunt stomen.

Gordijnen mag. Zon komt net niet binnen. Prima.

Koffie, krentenbol en whops naar buiten. Stilte alom. Ganzen staan opgesteld alsof ze op schoolreis gaan. Ik mis alleen nog een juf met een vlaggetje.

Buizerds hebben hun ogen op verrekijkerstandje 1000 gezet — ik voel me bekeken, maar oké.

Het graan is weg, dus de roofvogels hebben een soort all-inclusive jachtresort gekregen.

Duiven springen klungelig heen en weer om nestmateriaal te verzamelen… maar zodra ze een takje neerleggen, lazert het er weer af.

Ik voel hun pijn. Ik heb ook dagen waarop alles wat ik neerleg meteen weer omvalt.

Manlief doet zijn makkelijke schoenen aan; hij gaat voor een dagje ontspanning met zijn cliënten op pad. Jawel, richting de schietbaan.

“Schat, zorg je er wel voor dat je binnen de kringen blijft als je schiet?”

Hij kijkt me aan, grinnikt. “Neu, dat zal wel lukken.”

Ik ben jaloers. Wie wil dat nou niet? Even afreageren op een stuk papier.

Ik zou, intern gedacht, die schietschijf persoonlijk vervangen door een paar mensen uit mijn verleden.

Ik garandeer je: ik mis nooit.

Heerlijk therapeutisch.

Maar goed, keihard een streep erdoor. Mannending. Gekeuvel onderling, roddelen over hun vrouwtjes, stoere praat, testosteron dat door de lucht vliegt.

Dat noemen ze dan klantenbinding.

Sure.

Ik noem het gewoon: mannen die even zonder toezicht mogen spelen.

Volgende keer is het mijn moment. Met een paar meiden op stap, bazooka’s in de hand op de schietbaan.

Vrouwending: afreageren, schietschijf intern transformeren in personages waar we letterlijk en figuurlijk mee kunnen afrekenen.

Lachen, gieren, brullen, terrasje pakken, rosé in de hand.

Cheers!

P.S. Ik denk dat we de volgende dag met spierpijn achter ons bureau zitten en vrolijk doorzingen aan de telefoon als een boer met kiespijn.

Maar hé, bekijk het positief: we kunnen nog lang nagenieten van ons uitje.

Fijne dag!

Liefs ©Lisa