Disconnected…wifi of interne kortsluiting.
Bijgewerkt op: 21 aug
Herkenbaar? Dat über‑irritante wifi‑signaal..
...alsof je terug bent gevlogen naar het jaar 1993. Exlusief het geluid van het verbinden… krrrt… grrkt… piiiiiep… plop. En dan ben je eindelijk online.
Nou, dát dus.
Ik ben terug in mijn tweede huisje, de rust opgezocht. Geen passerende mensen, kinderen of honden — alleen een heerlijk uitzicht over het boerenlandschap. Het enige dat hier langskomt is een combine(ook wel maaidorser genoemd) die het graan binnenhaalt. De wind staat goed, dus deze keer geen stofhapperij.
Eén ding blijft ontzettend frustrerend: wifi.
Hoe meer mensen hier het internet gebruiken of dat ik even buiten op het terras werkt, hoe slechter de verbinding wordt. En ja hoor, ik ben weer de pineut. Niet dat ik klaag — meestal dan. Behalve wanneer je nét even een paar millimeter aan je website-indeling wilt verschuiven. Of wanneer je lekker zit te keuvelen aan je voorleesboekjes, ideeën in overvloed, heerlijk bezig. En dan… plop. “Verbinding is traag, wilt u wachten of sluiten?”
Argh! Kom op nou!
Nogmaals wachten. Klik. Yes! Ik kan weer verder.
Few moments laturr… plop.
Bingo!
Hetzelfde wolkje verschijnt weer: wachten of sluiten? Wachten. Klik. Inmiddels begin het aardig te lijken op het weerbericht van de dag: bewolkt, met zo nu en dan een zonnetje.
'En laat het nou net 30‑gradennogwat zijn op het terras.' Ook dit helpt mijn gemoedstoestand niet bepaald.
Bijzonder hè? Ik hoor jullie al denken: “Daar heb je toch een pilletje voor ofzoiets?”
Nou…mja. Soort van. Het helpt een beetje, ter ondersteuning voor om mijn focus te behouden. Maar daarmee is ook alles wel gezegd.
Zelfs als ik mijn pilletje ’s ochtends netjes heb ingenomen, bouw ik tóch een soort intern frustratie standje op richting een personage-vergelijking met Hannibal Lecter uit The Silence of the Lambs. Dan kun je je misschien wel voorstellen hoe vroeger mijn hersenspinsels intern beleefden zonder medicatie.
Gaan we even terug naar de keiharde realiteit?
Af en toe komt mijn man vrolijk langs, pleegt een belletje en zet zijn volautomatische koffiezetapparaat aan. Jazeker, de bonen worden gemaald om vervolgens verse koffie uitgeknepen te krijgen — het volle aroma, alsof er een mannetje zojuist uit Colombia met een ezel klaarstaat om een kopje aan te bieden door het openslaande raam.
Het is een schat, echt waar — anders had ik het überhaupt geen acht jaar met hem uitgehouden. Maar die geluiden… en die trage wifi…
Even pauze.
Een paar minuutjes maar, want lang in de wacht staan kan ik sowieso niet. Mijn hersenspinsels draaien te ver door, het gevolg dat het in mijn hoofd een rotonde met duizend afslagen en een flinke verkeersopstopping...
Dit allemaal gratis, voor niets.
Hoe verrassend!
Zo op je schoot geworpen.
Als ik mocht ruilen? Doe mij dan maar een snelle verbinding, een supermooi huis, een hoge snelle wagen — een Land Rover bijvoorbeeld — of een geldboom. Dan zou ik het vervelende deel, teksten en verdeling, uitbesteden. De ideeën blijven toch echt van mij.
En helaas… ook geen glazenwasser met sixpack zoals in die bekende cola‑advertentie.
Nee joh!
Hier komt zo nu en dan de hardwerkende boer-‘bierbuik’ voorbij, zittend in zijn combine , met een blik op oneindig. Beetje jammer. Kijken mag… tot daar aan toe.
Onderwijl fluistert een klein, verdrukt stemmetje, ergens achterin mijn overgebleven slimme hersengedeelte, dat ik wat meer geduld mag hebben. Niet mag klagen. Dat ik blij mag zijn dat ik mijn mening vrij kan delen. Meid, je bent gezond, heb een mannetje, kinderen die van me houden, een dak boven mijn hoofd. Hoe rijk ben je dan?
Okee, jij je zin!
Ik neem nog een bak koffie en accepteer de herrie, de hardwerkende boer’bierbuik’ en de vertraging maar even voor lief.
Fijne dag allemaal!
Veel liefs, Lisa