Van snelheid naar stilstaand besef
Bijgewerkt op: 21 aug
“Mag ik even iets zeggen…”
Het moment waarop je stopt.
Het moment waarop je voelt.
Het moment waarop je begrijpt dat ervaring meer leert dan woorden.
We rennen mee achter de kudde.
Niets zeggend.
Het moet harder, beter overkomen en alles mooier lijken dan het is — altijd meer dan degene naast ons.
Doorgaan.
Niet terugkijken.
Niemand vraagt:
Waar is het fout gegaan?
Waarom zou je? TomTom, Google, AI.
Leerboeken weg. Stratenboeken weg.
We leven op automatische piloot.
Hoe laat jij jezelf horen?
Neem je de makkelijke weg — vlogger, blogger, opiniemaker — of durf je het gevecht aan?
Durf jij het podium op te gaan? Wanneer ben jij trots op jezelf? Wat zegt dit over jou? Ik vraag het me af.....
Wat is de echte reden dat sommige mensen liever in die digitale spotlights willlen staan dan willen leren in de wereld waar je niet kunt wegklikken?
Introvert:
Stel: je wordt uitgenodigd om voor het eerst het podium op te klimmen. Men heeft interesse in jouw verhaal.
Je zegt ja, maar intern vraag je jezelf af: Waarom heb ik dit in hemelsnaam met beide handen hebt aangenomen?
Een knagend gevoel onder je huid gaat ontstaan zodra je je mond open doet. Alle gezichten zijn gericht op jou.
Het legt je bloot.
Je denkt dat iedereen wacht tot jij struikelt — vooroordeel één.
Vooroordeel twee; Eén-op-één, prima.
Maar tweehonderd man in één ruimte?
Je staat gewoon op een andere planeet.
Het beknelt je.
Jouw strot wordt keihard dichtgeknepen.
Je krijgt een kleur als een vuurtoren en daarbovenop — alsof dit nog niet genoeg is....
Je zweet enorm. Die ellendige zweet komt overal tevoorschijn op plekken waarvan jij het niet verwachtte.
Je verlaat de zaal.
Hoe voelt dit bij jou? Straf jij je zelf af? Of ben je trots op jezelf dat jij je verhaal aan zoveel mensen kon vertellen?
In dit geval geef ik jou de keuze:
Pak je door of is het voor jou al een grote failure en je komt niet meer terug?
Extravert:
Leve het internet...toch?
Misschien denk je
“ik wil wel in de spotlight staan maar liever op een afstand.”.
Het is maar net hoe je het bekijkt.
Waar gebruik je het voor.
Wat is je doel?
Hoe makkelijk is het. Je mening droppen.
Sta even stil.
Het blijft niet hangen bij jouw volgers.
Het spreidt zich uit als een olievlek over de gehele internetwereld.
Was dit dan echt de bedoeling?
Online kun je jezelf gladstrijken tot perfectie.
Geen blikken, geen ademhaling, geen echte reactie. Alles is weg te swipen op jouw commando — zonder te bekijken hoe de ander reageert.
Is het voor jou handig en de ander nuttig?
Besef..
De snelheid waarmee dit netwerk van netwerken ons leven heeft overgenomen is absurd. Van cassettebandjes naar chips van één millimeter. Van 1988 naar 2026 in lichtsnelheid.
Maar wat als deze gevoelloze kaartenhuis morgen instort? Wie weet dan nog hoe te leven zonder die snelheid, zonder die hulpmiddelen?
Alles komt als een stortvloed binnen.
Het besef, jouw gevoelens en echte momenten.
Hoe ga je dit verwerken. Wat is je antwoord? Een oplossing is ver te zoeken.
Lessen komen niet uit waarschuwingen, maar uit ervaring.
Een grote boom — ondanks de waarschuwing van mijn moeder — klom ik erin. Tot het te laat was. Een hersenschudding als gevolg. Uiteindelijk begreep ik haar woorden. Eén keer, nooit weer.
En toch zie ik het elke dag.
Een moeder die uitlegt wat er kan gebeuren als een auto hem raakt. Een kind dat zonder te kijken oversteekt. Maar een kind vergeet die preek binnen seconden. Pas ervaring maakt indruk — niet woorden.
Dus — terug naar het begin van mijn ‘preek'. Weet je nog waar het over ging? Juist: de botsing tussen snelheid en bewust besef.
De wereld raast gewoon door. Wij denken dat we meekunnen. Maar echte groei ontstaat pas wanneer je stilstaat en jezelf één vraag blijft stellen: Waar luister ik naar? Is het naar de omgeving die mij voortduwt, of naar de stem van binnen die mij richting geeft?