Verborgen leegte
Bijgewerkt op: 21 aug
Je wilt wel, maar je kan niet...
Je woorden keren zich om,
lopen achterstevoren door je zinnen,
struikelen over gedachten die oplossen
nog voor je ze kunt grijpen.
onzichtbaar en niemand die het ziet.
Je wilt wel, maar je kan het niet.
Ik weet het even niet, mijn geheugen laat het afweten.
Geen houvast, het glipt weg uit mijn handen.
Een zin, een antwoord, hoe zal dit eindigen?
Iemand kijkt mij vragend aan:
wat bedoel je nou?
Ja wordt nee, waar wordt niet waar.
Het frustreert me, het is zwaar.
Wereld draait door, niemand die het ziet.
Ik wil wel, maar dan nog kan ik het niet.
Ik schreeuw het uit, liefst hoog en luid.
Het wordt niet begrepen.
Ik vertel, ik vergeet. Een zwart gat,
Daar waar al mijn informatie in verdwijnt,
Het is gewoon weg, stilte valt,
een bodemloze put.. niemand die mij ziet.
Ik wil zo graag, maar kan het niet.
Een klein gesprek, ben verrot.
Ik moet door.
Al het geluid, hoe zacht het ook lijkt
komt uitvergroot binnen waar ik onder bezwijk.
Hoe zet ik mijn masker op?
Vasthoudend, zonder gehoor.
Stilte valt, niemand die dit ziet.
Ik wil zo graag en het lukt nog steeds niet.
Angst overvalt.
teveel energie gegeven.
Moe en uitgeput, alsof ik een marathon heb gelopen.
Blij dat ik thuis ben,
Ik trek een deken van geborgenheid over mij heen.
Slaap is het enige wat nog lukt.
Rust is waar mijn lichaam om vraagt.
Laat de rest maar gaan.
De omgeving wil het wel begrijpen,
maar het kost tijd voordat iemand dit ziet.
Stap voor stap zal het ooit lukken, maar vaak nog niet.
Gun het de tijd, ook al doet het pijn.
Het valt niet mee; het blijft altijd bij je.
Dat ene stukje connectie in je hersenspam
Aanpassen en accepteren zijn 2 belangrijke woorden.
Voor jezelf, maar zeker ook in jouw omgeving.
Luister goed intern.
Als je dit accepteert —
wat nog lang zal duren —
dan weet je pas wie je echte vrienden zijn,
minder dan voorheen.
Dat is degene die het daadwerkelijk ziet!