Stoppen met medicatie én roken tegelijk: wat er écht kan gebeuren
Hey you lovely bitches, I'm back..
Voordat iedereen er bovenop duikt: ik neem jullie even mee in wat er kan gebeuren zodra je stopt met medicatie en roken tegelijkertijd.
Laat je gedachten vooral niet meteen omslaan naar standje “Het gaat niet goed, ambulance bellen? GGZ bellen? Het witte busje bestellen inclusief dwangbuis? Of even bellen uit bezorgdheid?”
Nee. Vooral niet doen.
Kom ook niet met goedbedoelde adviezen. Geen “zie je wel, roken is niet goed voor je.” Geen “meid, ben je soms verslaafd aan alcohol?”
Ho. Stop. Hold your horses.
Integendeel: ik leg jullie uit wat er intern gebeurt wanneer je in één klap de rem erop gooit. Wat er gebeurt zodra je eindelijk tot rust komt, nadat je jezelf weer eens voorbij hebt gelopen. En hoe dat eraan toe kan gaan bij neurodivergentie — in het kort. (Althans… ik probeer het.)
Weekend zonder medicatie: hoe ik mezelf soms volledig voorbijloop
Elk weekend neem ik een pauze van mijn medicatie.
Twee dagen waarin ik mijn lichaam wil aanvoelen, in plaats van mijn leven te laten leiden door een constante verdoving.
Misschien klinkt dat vreemd. Misschien ook niet. Voor mij is het noodzakelijk. Medicatie ondersteunt, maar lost niets volledig op. Sommige issues blijven bestaan, en daarmee leer je leven — met hulp, met vallen en opstaan, en met veel geduld.
Dit weekend liep anders dan anders.
Zwaarder. Confronterender.
Stoppen met medicatie én roken: een dubbele klap
Naast mijn medicatiepauze besloot ik ook geen sigaret te nemen. Geen rookmomentje na de koffie, niet na het eten, niet ’s avonds.
Dubbel op dus. En ja, dat was een foutje. Bedankt.
Het is net als met alcohol: af en toe een wijntje is prima, dan proef je tenminste nog iets. Maar drink je dagelijks, dan heb je steeds meer nodig om jezelf te verdoven.
Hetzelfde geldt voor roken. Hetzelfde geldt voor medicatie.
Haal je alles tegelijk weg, dan heb je de poppen aan het dansen.
De neerwaartse glijbaan
Ik voelde me vreemd. Chagrijnig. Overprikkeld.
Mijn eetlust verdween volledig. Ik vergat zelfs mijn alarm te zetten om drie keer per dag te eten.
Ik was overduidelijk over mijn grens gegaan.
Twee dagen lag ik plat met helse koppijn. Ik kon geen ondersteunende moeder zijn — even niet. Zelfs mijn man wilde ik niet appen.
Ik strafte mezelf omdat ik niemand te woord wilde staan. Schuldgevoel, zelfkritiek, verkeerde oordelen… alles kwam voorbij.
En dan kan ik bot worden. Heel bot.
“Mam, volgens mij heb ik iets over het hoofd gezien.”
Gegarandeerd dat ik dan een hele lijst oplepel van wat hij fout heeft gedaan, in plaats van te kijken naar wat wél goed ging of hem te helpen ontdekken waar het misging.
Alles wordt te veel
Ik wilde niets meer. Alleen een deken, een knuffel en eindeloos series of films kijken.
Drinken? Nauwelijks. Eten? Vergeet het maar.
Waar ik met 200 procent enthousiasme begon, kreeg ik dubbel en dwars terug: vermoeidheid, migraine, misselijkheid, veel slapen.
Ondertussen draaide mijn hoofd op volle toeren.
Zelfs simpele dingen werden te veel:
“Hoe laat is het? Dan kan ik nog even slapen.”
“Wasje? Oh, dat ligt nog in de machine.”
“De vaat? Stapelt zich op — ik doe het straks wel.”
“Installateur komt langs — alles aan kant.” (Na dagen van interne voorbereidingen.)
Kinderen die buiten spelen? Elk geluid kwam keihard binnen.
De stappen van mijn zoons op de trap irriteerden me. Komen ze binnen? GVD, doe dat nou niet.
Elke aanwezigheid van een persoon was te veel. Alle geluiden stonden op hetzelfde volume.
Willen ze helpen? Dan voel ik me een über-slechte moeder. BAM, vervolgens straf ik mezelf weer af.
Ze geven me een kus of knuffel en verdwijnen weer naar hun mancave. Alles komt binnen en gaat er negatief uit. Ik kan niet huilen. Ik voel gewoon niets.
Het fysieke gevecht
Stoppen met medicatie en roken tegelijk is alsof je een brainfreeze krijgt — maar dan urenlang.
Te lang achter de computer zitten geeft druk achter mijn ogen, hoofdpijn alsof er een band om mijn hoofd wordt getrokken.
Daarna kippenvel op mijn hoofdhuid, tintelingen, onderhuidse zenuwpijn die door mijn benen trekt.
Als dat wegtrekt, komt de jeuk. Je huid heeft lang gespannen gestaan en reageert zodra het ontspant.
Geen enkele crème helpt. Pas als ik mijn huid kapot heb gekrabd en er kuiltjes ontstaan, komt de crème eraan te pas — samen met pleisters of bandages zodat ik er ’s nachts niet weer aan zit.
Dan ben ik gewoon weer keihard de lul.
De interne strijd die niemand ziet
Niemand merkt dit. Niemand ziet het.
Het blijft een interne strijd die ik alleen voer.
Daarom wil ik eerst ritme houden: elk weekend geen medicatie, en roken geleidelijk afbouwen.
Je kunt niet met alles tegelijk stoppen. Dan moet iedereen even uit de buurt blijven.
Rust. Ritme. Langzaam afbouwen.
Het lichaam kan het niet aan als je abrupt met alles stopt.
Trouwens, mijn hersenen ook niet.
Opmerkingen