Omarm..
Soms vraag ik me af of het leven niet vooral bestaat uit keuzes maken. Grote keuzes, kleine keuzes, en alles daar tussenin. De ene keer voelt het alsof je precies weet welke kant je op moet. De andere keer sta je stil op een kruispunt en heb je werkelijk geen idee of je linksaf of rechtsaf moet gaan.
Omarmen in plaats van doorrennen
Wat ik door de jaren heen heb geleerd, is dat niet iedere keuze goed uitpakt. Soms lukt iets. Soms niet. Soms levert een beslissing precies op wat je hoopte, en soms krijg je er een teleurstelling voor terug. Dat kan verdriet geven. Toch denk ik dat juist daar een belangrijke les verborgen ligt.
We leven in een wereld waarin we vaak worden aangemoedigd om vooral door te gaan. Niet te lang stilstaan. Schouders eronder. Op naar het volgende. Maar misschien doen we onszelf daarmee soms tekort.
Laatst zocht ik naar het Engelse woord embrace. In het Nederlands zeggen we: omarmen. En hoe langer ik daarover nadenk, hoe mooier ik dat woord vind. Omarmen betekent niet dat je alles leuk moet vinden wat er gebeurt. Het betekent ook niet dat je problemen moet goedpraten. Het betekent dat je erkent wat er is. Dat je niet wegloopt voor een teleurstelling, een fout of een moeilijk moment.
Want eerlijk gezegd leren we vaak meer van wat misgaat dan van wat vanzelf goed gaat.
Wat me ook opvalt, is hoe snel we onszelf vergelijken met anderen. We zeggen tegen onszelf: "Die ander heeft het vast veel zwaarder dan ik." Misschien is dat soms waar, maar iedereen draagt iets met zich mee. Iedereen heeft zorgen, twijfels, verlies, drukte of onzekerheden. Het leven vraagt tegenwoordig veel van ons allemaal.
Juist daarom mogen we gezondheid nooit als vanzelfsprekend beschouwen. We zijn vaak druk met werk, afspraken en verplichtingen. Ondertussen fluistert ons lichaam soms dat het rust nodig heeft. Een kleine klacht hier, een vermoeid gevoel daar. Maar omdat we haast hebben, luisteren we niet altijd.
Totdat ons lichaam besluit iets harder te praten.
Werken is belangrijk. We verdienen er ons geld mee en het geeft vaak voldoening. Maar werken is niet alles. Achter de agenda, de deadlines en de verplichtingen zit ook nog een mens. Een mens die rust nodig heeft, aandacht verdient en af en toe stil moet staan om te voelen hoe het echt gaat.
Misschien is dat wel de boodschap die ik mezelf net zo hard probeer mee te geven als ieder ander: stap niet overal overheen. Niet over je fouten. Niet over je teleurstellingen. Niet over de signalen van je lichaam. Kijk ernaar. Luister ernaar. En omarm ze.
Want wie zichzelf beter begrijpt, begrijpt vaak ook de mensen om zich heen beter.
En dat vind ik misschien wel één van de mooiste lessen van het leven. Niet dat we perfect worden, maar dat we steeds een beetje meer leren begrijpen. Van onszelf. Van elkaar. En van de weg die we samen bewandelen.
Omarm wat je tegenkomt. Ook de stukken die je liever had overgeslagen. Juist daar zit vaak de groei verborgen.
Opmerkingen