Het ijzeren werkpaard op wielen..
Bijgewerkt op: 2 nov
Tijd voor een zoektocht naar een nieuw ijzeren werkpaard..
Of beter gezegd: een stoer trekpaard op vier wielen. We hadden twee afspraken staan: een ruime gezins-SUV en een luxe SUV. Een wereld van verschil.
Ben ik dan toch langzaam een uberkakkerĀ aan het worden? Een ambtenaar met een plat Rotterdams accent? Geen idee. Maar geef mij inmiddels maar een beetje zweverige luxe waarbij niet ieder hobbeltje persoonlijk aan je ruggenwervel wordt voorgesteld.Ā
Bij de dealer kwamen we keurig op tijd aan.
Geen koffie, geen gezellig praatje. Het formulier werd praktisch voor onze neus neergegooid. Daarna volgde de vraag welke rijervaring we hadden met eerdere merken.
Toen viel de naam LynkĀ & Co.Ā
Nou, daar vond ik wat van. "Man, hou op, schei uit," flapte ik eruit. "Wat een vreselijk ding. Iedere hobbel voel je tot in je botten. Ik heb constant ruzie met die auto." Manlief zat naast me en keek de dealer droog aan: "Zoals je hoort, het was niet bepaald hÔÔr keuze."
De verkoper keek naar mij, toen naar mijn man, en was zichtbaar een risico-inschatting aan het maken.Ā
De proefrit bevestigde mijn angst: landweggetjes, heuveltjes, scherpe bochten... ik voelde het asfalt rechtstreeks in mijn nieren.Ā
Toen de tweede proefrit. Een oase van rust, behalve mijn stoel. Die bleef zichzelf maar verstellen. Naar voren, naar achteren, nek, rug, onderrug. Ik begon bijna te vermoeden dat er een fysiotherapeut onder mijn zitting verstopt zat. Na ongeveer honderd keer gefrustreerd op het touchscreen te hebben gedrukt, kwam ik erachter: de massagestand stond aan. Geweldig. Heb ik weer.
Een beslissing is er nog niet, dus voorlopig rijdt manlief nog rond in de Toyota AygoĀ van zijn dochter. Alleen is zijn rijstijl daar nog niet helemaal van op de hoogte. Hij scheurt over de snelweg alsof hij in een bulderende terreinwagen zit. De AygoĀ zelf denkt daar duidelijk heel anders over.
En de rest van het verkeer ook.Ā
Ā
Opmerkingen