Een boutje en een moertje
Na alle strubbelingen en administratieve gymnastiek om überhaupt een afspraak te krijgen, stond ik in de wachtkamer. Niet bepaald te springen om mijn gebit te laten verbouwen. Een onzichtbare klok tikte de seconden weg als een naderende tijdbom.
Achter de balie verscheen een vrouw – type tandartsassistente met een chronisch ochtendhumeur – die tijdelijk het fort bewaakte. Er kon werkelijk geen millimeter glimlach vanaf. Ik raapte mijn moed bijeen en liep naar haar toe: "Sorry dat ik u stoor, maar loopt de tandarts toevallig een beetje uit?"
Twee priemende ogen keken me aan vanuit een gezicht dat zó strak stond, dat het me niet had verbaasd als er een rol ducttape achter haar oren en nek was weggewerkt. Ze wierp een ijskoude blik op het scherm. "Ja, dat klopt. De bezoeken zijn inderdaad een beetje uitgelopen."
"Nou, dan ga ik maar weer zitten," mompelde ik.
De pijn trok inmiddels via mijn kaak door naar mijn oren, terwijl mijn maag een paar salto's maakte. Snel stuurde ik mijn werkgever een appje dat de tandarts 'iets' was uitgelopen. Enfin.
Eindelijk mocht ik plaatsnemen in de executiestoel. De tandarts liep alles nog even na. Je kent het wel: met zo’n gemeen, vlijmscherp haakje waarmee ze langzaam langs de rand van je tandvlees schraapt. Oh brother. In mijn hoofd schreeuwde ik het uit: “Ja, oeheee, het is nog altijd die kies hè? Dáár, ja dáár, die grote Grand Canyon-krater! Dáár moet je zijn, niet… nee, níét de andere kant!” Maar met een mond vol watten en metaal produceerde ik slechts een deerniswekkend gegorgel.
In mijn optiek checken ze trouwens puur voor de eigen voldoening nog even extra na, hopend op een paar sappige babykratertjes voor de bonuspunten.
Toen ging het los. Het motortje achter de stoel begon te loeien. Het gat (ach, laten we zeggen de plek waar ooit een trotse tand woonde) werd uitgeboord. Er ging een stukje plastic tussen de tanden, de vulling erin, even uitharden onder de blauwe uv-lamp, en dan zou dat plasticje er weer soepel uit moeten glijden...
Moeten glijden. Nee dus.
Het zat muurvast, gesmolten in de vulling. Wat volgde was een mechanisch gevecht. Eerst de boor eraan te pas, toen een klemmetje. Trekken. Weer de boor. Weer trekken. Wrikken. Zweten. En ga zo maar door.
Naarmate de klok doortikte, merkte ik dat de rollen omdraaiden. Het lichte angstzweet brak dít keer niet uit bij mij, maar bij háár. Terwijl zij intern compleet in paniek raakte met haar gereedschap, lag ik eigenlijk best prima.
Het deed me denken aan het oude liedje van André van Duin: "en een boutje en een moertje en een schroefje en een nippeltje..."
Ik ben gelukkig voorlopig weer even klaar.
Hoop ik dan...
Opmerkingen