De onzichtbare rugzak

Ik draag al mijn hele leven een rugzak. Geen zichtbare, maar eentje die vanaf mijn zesde gevuld werd zonder dat ik het doorhad. Elke paar kilometer kwam er ongemerkt vijf kilo bij. Ik liep door, zoals kinderen dat doen. Pas rond mijn vijftigste voelde ik hoe zwaar hij eigenlijk was.

Er is geen eindstreep in zo’n tocht. Je hebt één begin en één einde, en daartussen probeer je te begrijpen wat je allemaal meedraagt. Soms lukt dat, maar soms word je ingehaald door een onbewaakt moment — vermoeidheid, drukte, een geur, een stem — en ineens schuurt er iets onder je huid. Een oud litteken dat je dacht te kennen, maar dat toch weer openbarst.

Na meer dan dertig EMDR‑sessies weet ik: trauma kun je verwerken, maar littekens blijven. Ze vragen om aandacht. Om verzorging. Om zachtheid. En vooral: om niet weg te kijken wanneer ze zich melden. Al is het maar één seconde. Sta erbij stil. Adem. Erken het. Dat is geen zwakte, maar wijsheid.

Jarenlang denderde ik door als een sneltrein zonder tussenstop. Werk was werk. School was werk. Thuis was werk. Zorgen voor anderen was werk. Niet zeuren, doorgaan. Want zo hoort het toch? Presteren. Opbouwen. Level omhoog. Fout.

Mijn stilstand kwam als een klap: burn‑out. Daarna volgde de praktijkondersteuner, de psycholoog, de behandelingen. Twee jaar lang afremmen, uitpakken, opnieuw leren kijken.

Ben ik nu “beter”? Nee. Dat woord past niet bij littekens. Maar ik ben wél bewuster. Zachter. Eerlijker naar mezelf.

We leven in een samenleving die hard is geworden. Waar perfectie wordt gespeeld als een rol die niemand volhoudt. Maar niemand is perfect. Jij niet. Ik niet. Je buurvrouw niet. En dat hoeft ook niet.

Luisteren naar jezelf. Omarmen wat er is. En durven zeggen: oké, dit ging niet goed, maar dit ben ik — wat is mijn volgende stap?

Dat is geen falen. Dat is groeien.

Kijk dichtbij. Alleen dan geef je de ruimte van veraf om te kunnen groeien. Dáár begint ruimte. Dáár begint herstel.

En vooral: weet dat je niet alleen staat.