De onbewaakte momenten

Het zijn nooit de grote dingen die me breken. Niet de deadlines, niet de drukte, niet de chaos van een volle werkdag. Het zijn de kleine, onbewaakte momenten. Die ene seconde waarop je moe bent, even niet oplet, en het leven besluit om een oude herinnering onder je huid te schuiven. 

Een stem die om een luisterend oor vraagt. Een stem van een vrouw die breekt wanneer het gaat over het overlijden van een familielid. Een ander verhaal over misbruik.  Een stem die van buiten naar binnen zakt en verandert in een echo in de duisternis. Een fractie van een seconde. Die ene seconde die ervoor zorgt dat zo’n verhaal iets in je raakt. Maar dat is genoeg. Triggers vragen geen toestemming. Ze komen wanneer ze willen en zetten een spotlight op iets waarvan je dacht dat het allang in de coulissen stond. 

Deze momenten kan je gewoonweg niet wegduwen. Ik zoek een stille plek op en laat alle momenten voorbijgaan als een trailer van een net uitgebrachte film. Ik kijk het aan. Adem in. Adem uit. En dan herinner ik mezelf eraan dat ik niet meer dat kind ben met een te zware rugzak.

Ik ben 52. Ik ben neurodivergent. Een ADHD'er gecombineerd met autisme. Door mijn perfectionisme ben ik zo gefocust dat stemmen in de omgeving veranderen in geluid - het luisteren wordt dan een bijzaak. Ik ben iemand die haar eigen verhaal schrijft — letterlijk en figuurlijk. 

Misschien zijn die onbewaakte momenten er niet om ons te breken, maar om ons eraan te herinneren hoe ver we gekomen zijn. Hoeveel kracht er schuilt in het feit dat we nog steeds staan. Nog steeds lopen. Nog steeds kiezen voor vooruit. 

Met momenten van stilstaan. Momenten van besef. Besef van alles wat we dagelijks voorbij laten vliegen. .