De Dag van Duizend Regeltjes en Eén Slangetje
Sommige dagen beginnen al verloren voordat je uit bed stapt. Vandaag was zo'n dag. Ik werd wakker met buikpijn, hoofdpijn, misselijkheid en een kaak die voelde alsof er ergens een klein bouwbedrijf bezig was met sloopwerkzaamheden. Maar goed, een pijnstiller erin en gaan. Want ziekmelden kan altijd nog als je daadwerkelijk half dood op de grond ligt. Bij wijze van spreken dan..
Eenmaal op het werk begon de dag verrassend positief. Ik kreeg een leuke mededeling. Meer een überlieve compliment over boekjes die ik had geschreven en gepersonaliseerd voor pasgeboren tweeling. Het was cadeau gedaan aan iemand anders en die was er ontzettend blij mee.
Kijk, dat zijn van die momenten waarop je denkt: "Zie je wel, ik voeg nog iets toe aan de maatschappij."
Dat gevoel hield ongeveer twaalf minuten stand.
Daarna begon het echte werk.
Telefoontjes. Vragen. Meldingen. Regeltjes. Systemen.
Kortom: een normale werkdag.
Als neurodivers persoon houd ik van duidelijkheid. Mijn werkgever heeft daar een creatieve interpretatie van. Waar ik een rechte lijn verwacht, krijg ik meestal een doolhof met een rotonde erin.
Neem bijvoorbeeld het werkoverleg.
Wij zaten allemaal netjes klaar voor wat zakelijke mededelingen, misschien wat cijfers, een planning voor de komende weken.
Nee.
We kregen een stemcoach.
Een.
Stem.
Coach.
Ik keek om me heen om te zien of iemand misschien een verborgen camera had ontdekt.
De beste man deed echt zijn best. Dat moet ik toegeven. Hij had een presentatie, oefeningen en adviezen. We moesten geluiden maken. "Aaaaaah." "Ooooooh." "Hmmm."
We leken minder op een professioneel team en meer op een groep koeien die auditie deed voor Holland's Got Talent.
Toen kwam het advies.
Niet roken.
Niet drinken.
Veel water.
Minimaal twee liter per dag.
Precies op dat moment keek ik mijn collega aan.
Diezelfde ochtend had ik een slof sigaretten gekocht.
Dat was ongeveer hetzelfde gevoel als een personal trainer die tijdens een barbecue binnenkomt om over broccoli te beginnen.
Maar het hoogtepunt moest nog komen.
Want toen haalde hij een bidon met een slangetje tevoorschijn.
Niet zomaar een slangetje.
Nee, een professioneel stemslangetje.
En toen begon een serieus verhaal over de dikte van het slangetje, de breedte van het slangetje, de lengte van het slangetje en waarom dat allemaal ontzettend belangrijk was.
Op dat moment schoot de hele groep in de lach.
Ik dacht alleen maar: maat, als mijn stem ooit afhankelijk wordt van de diameter van een tuinslang, dan hebben we grotere problemen.
Maar goed. Sommige mensen geloven in homeopathie. Andere mensen geloven in stemslangetjes.
Daarna begon avontuur nummer twee: de tandarts.
Er was een stukje kies afgebroken.
Normale mensen denken dan: afspraak maken, melden bij de planning, klaar.
Dat was buiten het Nederlandse systeemdenken gerekend.
Want eerst moest ik aangeven hoe lang het zou duren.
Geen idee.
Misschien een kwartier.
Misschien een uur.
Misschien besluit de tandarts mijn complete gebit te verbouwen.
Vervolgens bleek dat het volgens de ene persoon calamiteit was.
Volgens de andere niet.
Volgens een derde weer wel.
Volgens het systeem misschien.
Volgens mij gewoon een kapotte kies.
Maar mijn mening telde opvallend genoeg het minst mee.
Dus begon de bekende bureaucratische estafette.
Mail sturen.
Verzoek indienen.
Verzoek aanpassen.
Nog een verzoek.
Nog een formulier.
Nog een uitleg.
Nog een keer dezelfde uitleg maar dan anders geformuleerd.
Als je ooit wilt weten waarom mensen overspannen raken: niet door het werk, maar door de driehonderd stappen die nodig zijn om even niet te werken.
Op een gegeven moment werd ik zelfs gebeld door een collega.
Die letterlijk aan de overkant zat.
Aan.
De.
Overkant.
Ik dacht: als jij nu uit je stoel komt, heb jij meer beweging gehad dan tijdens die complete stemtraining.
Uiteindelijk bleek dat ze mijn bericht verkeerd had gelezen. Kan gebeuren. Ze bood haar excuses aan, ik stelde haar gerust, zij was opgelucht, ik was opgelucht, iedereen blij.
Behalve mijn kies.
Die was nog steeds kapot.
Ondertussen voelde ik me steeds beroerder. Kaakpijn, misselijkheid, buikpijn, hoofdpijn. Vlak voor een overleg moest ik bijna overgeven.
Dus wat doet een verstandig mens?
Water drinken en gewoon aanschuiven.
Want dat is wat volwassenen doen.
Je bent half stervende maar je zit wel netjes in Teams te knikken alsof je actief meedenkt.
Gisteren was trouwens niet veel beter. Toen strompelde ik bijna uit de metro van de buikpijn.
Maar ja, je laat natuurlijk niet zien dat je vergaat van ellende.
Nee.
Je loopt gewoon door alsof alles prima gaat.
Dat is een van de grootste talenten van volwassenen: functioneel instorten.
En toen ik eindelijk thuis was, deed ik wat elke moeder uiteindelijk doet.
"Jongens, bestellen jullie maar wat te eten. Mama gaat liggen."
Dat was geen verzoek.
Dat was een officiële mededeling.
Een staatsbesluit.
Niet vatbaar voor bezwaar.
En zo eindigde de dag.
Met één laatste conclusie.
Geef advies alleen aan mensen die het echt nodig hebben.
Want sommige mensen komen bij je met een dilemma, vragen wat ze moeten doen, krijgen goede raad, bedanken je uitvoerig en verdwijnen vervolgens als sneeuw voor de zon.
Tot de volgende crisis.
Dan staan ze weer op de stoep.
Alsof je een klantenservice bent die 24 uur per dag bereikbaar moet zijn.
Nou, niet meer.
Vanaf nu heb ik een nieuw beleid.
Eerst een ticket aanmaken.
Daarna een formulier invullen.
Vervolgens goedkeuring van de teamleider.
En als alles compleet is, kijk ik over vijf tot zeven werkdagen of ik nog advies beschikbaar heb.
Fijne avond.
Ik ga water drinken uit een professioneel stemslangetje. Dat schijnt wonderen te doen. Mijn kies is er nog niet van gemaakt, maar je moet ergens in geloven.
Opmerkingen